Historie

 

Inleiding
In de zomer van 2014 was Arnout de Bruijn in Staverden, alwaar zich een demonstratief waterrad (bovenslag) bevindt in het bezoekers-centrum.
Het viel op dat iedere schoep van dat rad maar heel kort geraakt werd door het vallende water en daarna nagenoeg een hele omwenteling doelloos in de rondte draait, totdat het weer héel kort geraakt wordt door het vallende en zovoorts.
Het water stort in een klein beekje aldaar en stroomt naar (in onderhavig geval) het IJsselmeer.

Het idee ontstond het waterrad “open te knippen” en een aantal schoepen achter elkaar door het water mee te laten voeren en zodoende een veel langere tijd rendement uit het water te kunnen halen.
Eerste voordeel: de schoepen werken langer en per schoep rendabeler.
Tweede voordeel: je kunt gebruik maken van vrij stromend water en bent af van de eis “vallend water”.
Eerste nadeel: dan stroomt het water en valt het niet.
Tweede nadeel: de schoepen zouden zich al snel in elkaars schaduw bevinden.

Tijd voor verdieping, aldus.

Haalbaarheid toetsen
In het voorjaar van 2015 werd bij de RVO subsidie aangevraagd om de haalbaarheid van dit idee te toetsen.
Na uitgebreid literatuur- en patent-onderzoek werd een bescheiden test-tank gebouwd waarin een statisch model werd gebouwd van hetgeen de bedoeling was.
De eerste tests (najaar 2015) toonden aan dat het idee zéker vatbaar was voor verdere ontwikkeling.

Na het verder ontwikkelen en na de primaire ontwerpen werd subsidie aangevraagd voor de bouw van het proto-type van de Lintur.
Intussen was onze projectgroep uitgegroeid tot 5 man, elk met zijn eigen specialisme.